กระบวนการพัฒนาทางประวัติศาสตร์ของเทคโนโลยีการตีขึ้นรูปท่อเป็นอย่างไร?

ประวัติศาสตร์ของเทคโนโลยีการตีขึ้นรูปข้อต่อท่อมีมายาวนานมาก และแนวคิดหลักสามารถสืบย้อนไปได้ถึงยุคหินใหม่ เมื่อมนุษย์เริ่มใช้โลหะ
ขั้นตอนที่หนึ่ง: การตีเหล็กด้วยมือแบบโบราณ
ตั้งแต่ปลายยุคหินใหม่จนถึงราว 2000 ปีก่อนคริสตกาล จีนได้ประยุกต์ใช้เทคนิคการตีขึ้นรูปเย็นเพื่อสร้างเครื่องมือแล้ว โดยการตีโลหะธรรมชาติ เช่น ทองแดงแดงและเหล็กจากอุกกาบาตด้วยมือเพื่อสร้างเครื่องมือและอาวุธ ซึ่งนับเป็นรูปแบบการขึ้นรูปพลาสติกที่ดั้งเดิมที่สุด
ขั้นตอนที่สอง: การนำพลังงานกลมาใช้
หลังศตวรรษที่ 14 พลังงานจากสัตว์และพลังงานน้ำถูกนำมาใช้ในการขับเคลื่อนค้อนตอก
ในปี ค.ศ. 1842 ค้อนไอน้ำเครื่องแรกถูกประดิษฐ์ขึ้นในสหราชอาณาจักร ซึ่งถือเป็นการก้าวเข้าสู่ยุคของเครื่องจักรที่ใช้พลังงานในการตีเหล็ก
แหล่งพลังงานได้พัฒนาจากพลังงานมนุษย์ไปสู่พลังงานธรรมชาติและพลังงานไอน้ำ ซึ่งช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการตีเหล็กอย่างมาก
ระยะที่สาม: การก่อร่างสร้างและการพัฒนาเทคนิคการตีขึ้นรูปสมัยใหม่
เมื่อถึงปลายศตวรรษที่ 19 ประเภทพื้นฐานของเครื่องจักรขึ้นรูปโลหะสมัยใหม่ (เช่น ค้อนไอน้ำและเครื่องอัด) ก็ได้ถูกกำหนดขึ้นแล้ว
ในช่วงกลางและปลายศตวรรษที่ 19 สองพี่น้องตระกูลมันเนสแมนน์ได้คิดค้นวิธีการรีดและเจาะแบบเฉียง ซึ่งส่งเสริมการผลิตท่อเหล็กไร้รอยต่อและอุปกรณ์ท่ออื่นๆ
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 การตีขึ้นรูปด้วยความร้อนได้พัฒนาอย่างรวดเร็วเพื่อตอบสนองความต้องการของอุตสาหกรรมยานยนต์
ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 กระบวนการที่มีประสิทธิภาพและแม่นยำ เช่น การตีขึ้นรูปเย็นและการตีขึ้นรูปละเอียด ได้ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลาย
ระดับของการใช้เครื่องจักรและระบบอัตโนมัติเพิ่มสูงขึ้น กระบวนการเฉพาะทาง (เช่น การรีดและเจาะรูเฉียงสำหรับข้อต่อท่อ) เกิดขึ้น และการแสวงหาวิธีการแปรรูปที่มีความแม่นยำ มีประสิทธิภาพ และลดการตัดให้น้อยที่สุดก็เริ่มต้นขึ้น
ระยะที่สี่: ความแม่นยำและระบบอัตโนมัติในยุคปัจจุบัน
ตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 20 จนถึงปัจจุบัน แนวโน้มการพัฒนาในปัจจุบัน
การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์และระบบอัตโนมัติอย่างลึกซึ้ง การพัฒนาวิธีการใหม่ๆ เช่น การตีขึ้นรูปที่มีความแม่นยำสูงและการตีขึ้นรูปด้วยอุณหภูมิคงที่ การแสวงหาการผลิตที่ยืดหยุ่นเพื่อปรับให้เข้ากับการผลิตสินค้าหลากหลายชนิดและในปริมาณน้อย